Terapia manualna i drenaż limfatyczny

Absolwentka Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Pracuje w Klinice Chirurgii Ogólnej i  Naczyń.

Członek European Soicety for Vascular Surgery i  International Society for Vascular Surgery.

W swojej praktyce wykorzystuje terapię manualną, drenaż limfatyczny oraz elementy homotoksykologii.

Drenaż limfatyczny

Jest elementem kompleksowej terapii przeciwobrzękowej (drenaż, kompresja, ćwiczenia, pielęgnacja skóry). Polega na stymulacji przepływu limfy z miejsc obrzękniętych poprzez odpowiednio zastosowane chwyty i ruchy terapeutyczne. Stosowany regularnie sprzyja tworzeniu nowych i prawidłowemu funkcjonowaniu już istniejących naczyń limfatycznych. W pierwszej fazie leczenia obrzęku stosuje się go do 2 razy dziennie, następnie 1-3razy w tygodniu.

 

Znajduje zastosowanie m.in. u chorych z

  • Obrzękami limfatycznymi i tłuszczowymi
  • Obrzękami pourazowymi i pooperacyjnymi
  • W pracy z blizną
  • Po mastektomii
  • W zespole pozakrzepowym
  • Stopie cukrzycowej
  • Obrzękach u kobiet w ciąży
  • NIewydolności żylnej

Terapia manualna

Zajmuje się leczeniem odwracalnych zaburzeń czynności narządu ruchu, które nie są wywołane chorobami organicznymi. Dostosowuje się do nieustannej zmienności organizmu, a narząd ruchu uznaje za sferę integrującą osobowość. Oznacza to, że dysfunkcje narządu ruchu mogą wywołać w tkankach zmiany czynnościowe, dające objawy chorobowe w narządach odległych i odwrotnie, zaburzenia narządów wewnętrznych mogą stać się przyczyną chorób czynnościowych narządu ruchu. W celu ich leczenia terapeuta stosuje bodźce normalizujące takie jak zabiegi biomechaniczne, odruchowe, słowne. Stymulują one organizm do uruchomienia i   podtrzymania procesów zdrowienia. W terapii manualnej nie stosuje się żadnych środków farmakologicznych, a przejściowe nasilenie objawów w pierwszych dniach po leczeniu – reakcja pozabiegowa – świadczy o właściwym wyborze struktury narządu ruchu w celu pobudzenia organizmu do zdrowienia.

Zabiegi

  • Nieswoiste i swoiste zabiegi biomechaniczne w zespołach
    • Nierównowagi statycznej miednicy.
    • Więzadeł stawów krzyżowo-biodrowych.
    • Zaburzeń czynności stawu biodrowego.
    • Dna miednicy.
    • Przejścia lędźwiowo-krzyżowego.
    • Przejścia piersiowo-lędźwiowego.
    • Przejścia szyjno-piersiowego.
    • Połączenia głowowo-szyjnego.
    • Żuchwowo-gnykowo-czaszkowych.
  • Zabiegi odruchowe (igłoterapia) w w/w zespołach.
  • Nauka autoterapii (ćwiczeń wykonywanych w domu w celu podtrzymywania efektów pracy w gabinecie)